आरोह अवरोह.....

मेरो बाल्यकाल देखिको कुनै एउटा किताब निकाल्ने सपना अव केहि महिना पछि पूरा हुने भएको छ । सयादै मार्च महिनाको दोस्रो हप्तामा मेरो गजल संग्रह "धन कमाउने सपना" बिमोचन गर्ने तयारीमा अहिले रातदिन लागिरहेको छु । त्यसैले ब्लगमा केहि नयाँकुरा लेख्न समय मिलिरहेको छैन ।

यो गजल संग्रहको लागि मेरा गजलहरु सबै तयार भैसकेका छन भने अहिले टाईपिंग कार्य र सम्पादनको कार्य भैरहेकोछ । सम्पादन कार्य सकी प्रकाशनको सम्पूर्ण तयारी भए पश्चात बिमोचनको मिति तय गर्नेछु । बिमोचनमा चाहि सबै मित्रहरु आइदिनुहुन को लागि अनुरोध गर्दछु । बिमोचनको मिति अनि स्थानको बारेमा केहि दिन पछि फेरी लेख्ने बचा गर्दछु ।

यस गजल संग्रहमा ७६ वटा मेरा बिदेशी पीड़ा ,देशप्रेम र माया प्रेमका गजलहरु रहनेछ्न भने कभर भने अहिले देखिराख्नु भएको फोटोलाई राख्ने बिचार गरेको छु । तपाईहरुको बिचारमा कस्तो होला यो फोटो कभरको लागि ? अनि कस्तो छ संग्रहको  शीर्षक? प्रतिक्रिया लेखिदिनु भए म आभारी हुन्थेंकी ?
 

यस्तै यस्तै रमाइला ठाउँहरुको अबलोकन गरि हामी जापानको हिउँ संग लडिबुडी गर्दै  ४ दिनको यात्राका क्रममा खिचिएका केहि रमाइला फोटोहरु राख्ने जमर्को गरेकोछु । आफुलाई मन परेका धेरै फोटोहरु खिच्ने कोसिस गरेको थिएँ त्यसैले यहाँ त्यस्ता केहि रमाइला, अविस्मरनिय जुन मलाई मन परेका फोटोहरु राख्ने कोसिस गर्दैछु ।

यात्राको पहिलो  दिन:

काठको भालु बनाउने मेरो प्रयास

जापानी पोसाकमा मेरा टिचर साथी बिमल अनि म

जापानी खानाको परिकारहरु

दोश्रो दिन:

जापानी ठिटीहरुसंग हिउँमा खेल्दै

दिउसोको खाजा चाइनिजहरु संग

Whisky बनाउने कारखानाको अबलोकन

Whisky को चुस्की लिदै

मेरो साथीको फोटो खिच्ने खुबी

तेस्रो दिन:

टिचरसंग बिहानको खाना खादै

जापानी घण्टाघर

क्रिसमसको चहलपहल

टिचरहरु संग घुमघाम

बाटोमा देखिएका सेताम्मे हिउँका दृश्य

सिसाको गिलास बनाउदै

जमेको हिउँ फालेर मजा लिदै

चौथो दिन अर्थात अन्तिम दिन:

हिउँले पुरिएको गाडी

चिडियाखानामा देखिएको जिराफ

सेतो भालु

सिंह

पेन्गुइन

बाटोमा देखिएका घरहरु

जेहोस चार दिनको यात्रा रमाइलो संगनै बित्यो हिउँसंग लडिबुडी खेलेर होख्खाईदोउमा । जिन्दगीकै एउटा रमाइलो यात्राको अनुभब लिएर फेरी आफ्नो उही गाउँ योकोहामा आकासे यात्रागर्दै फर्कियौं चिसो हावा छोडेर , सेतो हिउँ कुल्चेर अनि रमाइला क्षणलाई बिर्सेर .......

    मेरो जापानको यो लामो चारबर्षे बसाईपछि मेरो अंग्रेजी अहिले जिरोमा झरिसकेको छ भन्दा तपाईहरुलाई बिश्वास नलाग्ला  । तर यथार्थमा अहिले म सामान्य किसिमको अंग्रेजी बोल्न नसक्ने भैसकेको रहेछु पत्तोनै नपाई । तर खुसीको कुरा पढ्दा र सुन्दाखेरि भने अलिअलि अर्थ सम्म बुझ्न भने सक्छु धेरै बलगरेर । 
    उफ ! यो जापानको जापानी भाषाले गर्दा त्यतिका बर्ष पढेको मेरो अंग्रेजीलाई खाइदियो मानौ सर्पले मुसो खाएझै गरि खाइसक्यो । नेपालमा छदा त, जता गएपनि जहाँ काम गरेपनि प्रायसबै ठाउँमा अंग्रेजी भाषाको प्रयोग अनिवार्य हुने भएकोले  नेपालीहरुमा सामान्य अंग्रेजी नबुझ्ने कमै हुन्थे यसैगरि मेरो अंग्रेजी पनि राम्रो भएको थियो  र राम्रो संग बोल्न सक्थें मैले बिदेशीहरुसंग पनि तर अहिले.......................
   अचेल मैले मेरा पूराना नेपाली साथीहरुको फेसबुकमा लेखिएका स्टाटस , कमेन्टहरु हेर्छु अनि अंग्रेजी लेखहरु पढ्छु अनि मलाई  दुख लागेर आउँछ आफ्नो भाषा देखेर । अनि यो जापानमा व्यर्थ आएर आफुले त्यतिका  बर्ष नेपालमा पढिएको अंग्रेजी अहिले जिरो भएको कुरामा पश्चाताप लागेर आउँछ । अनि सोच्छु यदि अंग्रेजी जानें भने म नेपाल फर्केरपनि केहि गर्न सक्छु तर यो जापानी जति जाने पनि नेपाल फर्केर गाइड गर्ने काम बाहेक अरु कुनै काममा पनि प्रयोग नै हुदैन अनि के गर्ने भनेर ।
    जापान यस्तो देश हो की ,जहाँ जापानिज भाषा बाहेक अरुभाषा बोलिदैन ।  जसले गर्दा  मेरो अंग्रेजी दिनदिनै बिग्रदै गएकोछ । जसको बिपरित मेरो जापानिज भने अंग्रेजी भाषा भन्दा सप्रिदै गैरहेकोछ । यति सम्मकी कोहि नेपालीहरु संग कुरागर्दा पनि बिचबिचमा जापानी मिसिदिन्छ । अनि कोहि अमेरिकन हरुसंग कुरागर्दा पनि yes को  ठाउँमा जापानी हाई भन्ने बानी भैसकेको छ मेरो ।
    रमाइलो कुरा कुनै जापानीलाई  what is your name ? भनेर कसैले सोध्यो  भने पनि सहि उत्तर दिन नसक्ने जापानीहरु धेरै छन । सायद यसो भन्दा तपाइहरुलाई विश्वास नलाग्ला तर यो जापानको यथार्थता हो । तर यीनीहरु good morning  अनि hello र one , two three भन्न भने सिपालु छन । यसो भनेर मैले जापानलाई गिज्याउन खोजेको चाहि पक्कै पनि होइन ।
   पढ्न त ६ कक्षा सम्म यिनीहरु पनि अनिवार्य अंग्रेजी बिषय पढ्छन तर यिनीहरु आफ्नो जापानी भाषालाई मात्र प्राथमिकता दिनेभएर अंग्रेजी बुझ्ने अनि बोल्न जान्ने जापानीहरु ज्यादै न्यून छन । तर हालआएर अंग्रेजी बोल्न र सिक्न चाहने जापानीहरु भने अनगिन्ति छन् त्यसैले  अंग्रेजी बोल्नसक्ने जापानीहरु दिनदिनै बढ्दै गइरहेको छ ।
   जे होस जापानीभाषा बोल्न सिकिएकोछ , अनि धेरै नम्र र सभ्य भएर बोल्नपनि जानिएकोछ, यसैमा खुसि मान्नु परेकोछ मैले । अब  हेरौँ कस्तो हुदै जान्छ मेरो अंग्रेजी ? कतै नेपाल फर्कदा सम्ममा my name is krishna सम्म पनि भन्न नसक्ने पो हो की ? मलाई चिन्ता लाग्न थालिसकेको छ ।

जय जापान ! जय जापानी भाषा !!

धेरै पछि बल्ल आज (september 4)फुर्सद मिल्यो मलाई घुम्नजान । कयौं  महिना वितिसकेका थिए  मेरा दिनहरू जापानमा  घुम्न जान्छु भन्दा भन्दै । कहिले कलेज बिदा हुदैन, कहिले काम बिदा हुदैन त कहिले कोही जाने साथी हुदैन । त्यसैले मेरो जापानको रमाइला ठाऊँहरु घुम्ने रहर अपूरोनै थिए आज सम्म । जापान आएर घुम्न गएको भनेकै कलेजले कहिलेकाँही घुमाउन लादा खेरी मात्र हो । त्यसैले आज भने घुम्न गएरै छाडछु भनेर एक महिना अघि  काम बिदा लिएको थिए । अनि साथिहरुलाई पनि बिदा लिन लगाएको थिए, तर दुखको कुरा साथिहरु सबै जना गरेर हामी ३ जना मात्र भइयो, जापानको ब्यस्तताले गर्दा । तैपनी जाने निधो गरियो योकोहामा नजिकैको हाकोने(रास्ट्रीय निकुन्ज )

बाटोमा देखिएका दृश्य

बिहानको ८ बजे हाम्रो यात्रा सुरुभयो । रेलमा करीब डेड घण्टा  लाग्यो हामीलाई गन्तब्य पुग्नको लागि ।　बाटोमा धेरै हाम्रा नेपालको जस्तै पहाड़ , खेतबारि पनि देखियो ।  मेरो साथी बिकास त्यों देखेर ”जापान पनि मेरो चितवन जस्तै रहेछ, अचम्मै लाग्यो जापान मा पनि यस्तो छ  भनेर भन्दै थियो ।　हुन पनिहो यहाँ अलिकति शहर छोडेर जाने हो भने धानका फाँट , सखरखण्डको बारि अनि आलुबारि  देख्न पाइन्छ  । डेड घण्टाको यात्रा पछि हामी पहाड़ चड़ने रेलमा सफ़र गर्यौँ त्यहाको  घना जंगल भित्र । यात्रामा खोला, फूलहरुको  रमाईला अनि घना जंगलको दृश्य हेर्ने मौका मिल्यो हामीलाई त्यहाँ  ।

जंगलमा देखिएको दृश्य

 अनि अनौठो प्रकारको केबलकार चढ्न तिर  लाग्यौं हामी । हेर्दाखेरी ठ्याक्कै रेल जस्तो देखिने यो केबल कार झन्डै ३० देखि  ४० डिग्रीको ठाडै उकालो माथि चढ़ने रहेछ  । यसलाई पनि डोरीले नै तानेको हुदोरहेछ  केबल कार लाई जस्तै ।

अनौठो केबलकार

त्यसपछि हाम्रो नेपालको जस्तै केबलकार चढ़न तर्फ लाग्यौं , दुरुस्तै मनकामनाको जस्तो केबलकार रहेछ । यहाँ पनि चढ़ने ठाऊँ  उस्तै , अनि आकार पनि  उस्तै ।  तर यहाको केवलकार भने जमीन बाट नजिकै माथि बाट गुडदो रहेछ । सायद यहाँको बनजंगल देखाउनको लागि त्यसो गरिएको हुनसक्छ । धेरै सुन्दर देखिन्छ बनजंगल, पहाड तालहरु  केबलकारबाट  हेर्दाखेरी । अर्को कुरा यहाका कुनै रुख काटिएको  पनि हुन्न रहेछ, अत्यन्तै घना जंगल ।

केबलकार स्टेसन

केबलकार

केबलकारको यात्राको क्रममा  एउटा डांडां  मा पुगेपछि भने धेरैनै माथि पुगिन्छ ,  तल तिर खतरनाख मरुभूमि देखिन्छ (नक्कली) तर पनि अलिअलि डर लाग्दो रहेछ त्यहा पुग्दा किनकि  मरुभूमिबाट डरलाग्दो नक्कली धुवा पनि उडिराहेको देखिने भएकोले ।

नक्कली मरुभूमि

ओर्लेर हामी कालो अण्डा पकाउने ठाऊँ हेर्नगयौ,  निकै तातो थियो पोखरीको वरीपरी ८० डिग्री जति  । रमाइलो कुरा यो कालो अण्डा खाइयो भने धेरै लामो बाचिन्छ रे यिनिहरुका अनुसार ।

कालो अण्डा

फेरी हामी पानीजहाजमा ताल परिक्रमा गर्नको लागि केबलकार बाटै तल झर्यौ, ताल निकै ठुलो रहेछ । बीचमा पानीजहाज रोकिएको थियो । अनि हामी केहिछिन त्यहा फोटो खिच्नतिर लाग्यौं । वरिपरीका रमाइलो दृश्य हरु क्यामरामा कैद पनि गर्योऊ । अनि पानीजहाज चल्ने समय भएपछि जहाज माथी बसेर समुन्द्री हावा खादै, रमाइलो दृश्य  हेर्दै अनि फोटो खिच्दै  रमायौं  हामी सबै जना । दुखको कुरा बादल लागेको कारणले फूजी हिमाल भने हामीले देख्न पाईएन ।

हामी तीनजना (बिकास , पिटर अनि म कृष्ण )

म अनि  पानी जहाज

तालको बीचमा पानी जहाज

आजको यात्रा रमाइलो भयो हाम्रो, प्रकृति संग रमाउने मौका मिल्यो जस्तो अनुभब भयो हामी तीन जनालाई पनि । अनि फुर्सद निकल्नु पर्दों रहेछ जस्तो लाग्यो कहिले कही घुम्नको लागि पनि  । तर घुम्दा घुम्दा धेरै थाकिएछ अनि भोक पनि लागेछ क्यार । खानासाना खाएर हामी बिस्तारै आफ्नो गन्तब्य फर्कने निधो गरि रेलमा भित्र छिर्योऊ । निंद्रा झुपुझुपु लागेको थियो सिटमा बसेको केही क्षणमै भुसुक्कै  पो निदाईएछ ..............................