मेरा गन्तव्यहीन यात्राहरु

यतिका बर्ष बितिसकेछन मेरा कुनै लक्ष्य बिनानै । अब जीउनु पनि कति नै छ र बाँकि यस धर्तीमा ? अनि के नै पो गर्न सक्छु र मेरा बाँकि जिन्दगीमा? फगत जीउनु सिवाए । लक्ष्यहरु प्राप्तिको लागि जीन्दगीका दौरानमा अनेकौ हण्डर पनि खाइयो, तर अपसोच! गन्तब्यमा नपुग्दै मेरा ती सबै लक्ष्यहरु बीचबाटोमै चकनाचुर हुन्थे । हेरौं, यी मेरा बाँकि जीन्दगीमा लक्ष्य प्राप्ति हुनेछ या छैन? तरपनि गन्तव्यहीन यात्रामा लक्ष्य प्राप्तिको लागि मेरो हर प्रयास रहनेछ.....रहिरहनेछ

मेरा भावना...

Follow Me on Twitter

धन कमाउने ठूलो सपना देख्दै छु म विदेशमा
थाकेको यो ढाड घाममा सेक्दै छु म विदेशमा

उहाँ छँदा नाम्लो पनि नछोएका हातहरूले
सकी नसकी भारीहरू थेग्दै छु म विदेशमा

सक्दिनँ म हिँड्न पनि दुखिएका पैतालाले
ऐया ! आमा भन्दै भुइँ टेक्दै छु म विदेशमा

अघाएँ आमा

गजल

- श्रेष्ठ सत्य
दोलखा, नेपाल, 
हाल बेलायत

बेलायत र लण्डनदेखि अब त अघाएँ आमा ।
स्वदेशको मायाँ के हो बल्ल थाहा पाएँ आमा ।।

दिन, रात, जाडो, गर्मी, भोक, प्यास भन्न पाइँन,
कसरी भनुँ तिमीलाई कति हण्डर खाएँ आमा ।

अक्सफोर्ड र पिकाडिल्ली घुम्ने अब रहर छैन,
आँखाबाट धेरै धेरै थेम्सहरु बगाएँ आमा ।

नेपाल नै हो महार्स्वर्ग विश्वको मानचित्रमा,
सुख पाउने आशामा व्यर्थै देश विदेश धाएँ आमा ।

फर्किन्छु म त फेरि तिम्रै  न्यानो काखमा आजै,
अन्ततः राष्ट्रियताको सत्य गजल गाएँ आमा ।

2 comments:

  1. Bina said...
     

    Yes dai, Nepal is a far better, the best one..........

  2. sagun said...
     

    brilliant gajal

Post a Comment



 

यहाँ बाट बाड्नुहोस

We have to develope Dolakha and Dolakha culture