आरोह अवरोह.....

    लघु कथा 

कृष्ण के श्रेष्ठ "काल्स"

 

     ला!अलराम बजेको त पत्तै पाइनछु, अब ढिलो हुनेभो काममा जानलाइ पनि । खावाई(जापानी नाम) बिहान आंतिदै थिए ।

       

     हुन त हिजो बेलुका देखि नै उनको सन्चो पनि थिएन । टाउको पनि दुखेको थियो अनि ज्वोरो पनि आएको थियो त्यसैले पनि होला आज ५ पटक सम्म अलराम बज्दा पनि चाल पाउन नसकेको होला ।

        
    तरपनि सकिनसकी उठ्ने कोसिस गर्छन, टाउको अझै पनि टिनटिन दुखिरहेको हुन्छ, ज्वोरो पनि त्यस्तै हुन्छ ।　तर उ काममा जानको लागि लुगसुगा लगाउन तयार हुन खोज्छ ,तर सक्दैनन । खाट बाट उठ्न खोज्छ , तर उठ्न पनि सक्ने अवस्था हुदैन । उसलाई रिंगटा लागेको अनुभब हुन्छ, ढल्न खोज्छ, अनि बिस्तारै फ्रिज खोलेर जुस खान्छन ।

         

     सानो तिनो बिरामी भए पनि जापानमा बिदा दिने चलन हुदाहुदै पनि उनले बिदा माग्नको लागि काममा फोन गर्ने कुनै कोसिस सम्म पनि गर्दैन । बरु कसरि काममा समयमा नै पुग्ने हो? त्यतातिर उनको ध्यान हुन्छ, किनकि उनलाई थाहा छ कि जापानमा काम र समयको महत्व कति हुन्छ भनेर ।

           

     हतारहतार लुगा लगाएर, सकिनसकी ट्रेन स्टेसन तिर दौडिन्छन उनि केहि खानै नखाई । बीच बीचमा उनि घडी हेर्छन । उनीसंग थोरै समय मात्र बाँकि हुन्छ काममा पुग्नको लागि । त्यसैले झन् दौडाइको रफ्तार अझ बढाउछन् । 

तर उनले सधै चड्ने ट्रेन छुटिसकेको हुन्छ जतिसुकै दौडे पनि ।

      ट्रेन आइरहेको आवाज सुनेर स्वाँस्वाँ गर्दै स्टेशन को सिंडी उक्लन्छ. । ८० को स्पिडमा कुदिरहेको ट्रेन एकछिन यात्रु भर्न रोकिएको हुन्छ । खावाई आँखै नहेरी ट्रेन भित्र छिर्न खोज्छ, त्यहि दुर्भाग्यबस ट्रेनको ढोका बन्द भै चल्न थाल्छ । खावाई सान त्यहि ८० को स्पिडमा चलेको ट्रेनमा ठोक्किन्छन बेजोड तरिकाले । र on the spot उनको मृत्यु हुन्छ कि, उनको मुखबाट आया! भन्ने आवाज सम्म पनि आउन पाउदैन ।  

         उनको मुखबाट रगत बगिरहेको हुन्छ, एउटा हात भांचिएको अबस्थामा हुन्छ ट्रेन ले पनि अर्जेन्ट ब्रेक लगाउछ र रोकिन्छ । तर उनलाई उठाउन, त्यहाँ प्रहरी बाहेक अरु कोहि जापानीहरु पनि आउँदैनन, किनकि उनीहरु पनि आआफ्नै काममा जानको लागि हतारिदै दौडिरहेका थिए ।  

 गजल

रोचक प्रसंगले बाधेको यो लाखेनाच उर्फ डाकसको आफ्नै बिशेषता छ । पौरानिक कथा तथा बुढापाकाहरुको भनाईलाई उद्घृत गर्दा लाखेनाच उर्फ डाकसलाई राक्षसको रुप मानिन्छ । तसर्थ राक्षसले देवताहरुलाई धेरै दुख दिएपछि हार खाएर कालिन्चोक भगवतीको शरणमा गएर स्तूती गर्न थाल्छन् । 

स्तुती देखि खुशि भएका कालिन्चोक भगवतीले सबै कुरा बुझेर देवताहरुसंगै दोलखा शहर आइपुग्छ । र यज्ञ गर्न थाल्छन् । यो देखेर राक्षस रिसाएर यज्ञ बिध्वंश गर्न यज्ञ भइरहेको ठाँउमा गएर लातै लातले हानेर यज्ञको जगलाई नै भत्काई दिन खोन्छन यो सहन नसकि कालिन्चोक भगवती रिसाएर राक्षसलाई लखेट्दै लान्छ । लखेट्ने क्रममा राक्षसहरु पोखरीमा गएर लुक्न खोज्छन् यो थाहापाएर पोखरीमा नै गएर जलयुद्ध गरेर राक्षसको बध गरिदिन्छ । र यहि खुशियालीमा देवताहरु गाँउदै नाच्दै आफ्नो गन्तब्य स्थानमा लाग्छन् । यीनै कथा बोकेको यो लाखेनाच उर्फ डाकस शुरुमा हेर्नेको लागि डरलाग्ने पनि हुन्छ र आकर्षण पनि त्यतिकै हुन्छ ।

जनैपूर्णिमाको दिन अन्त्य हुने यो लाखेनाच उर्फ डाकस स्थानिय यूवाहरुको सक्रियतामा दिउसो र बेलुका गरेर दिनमा दुइ पटक हुने गर्छ । आफ्नै बाजामा रम्ने यो लाखेनाच उर्फ डाकस दिउसो डर लाग्ने ,राती डर नलाग्ने हुन्छ बरु पुराना तथा आधुनिक संगितमा नाच्ने भएकोले थप छुट्टै आकर्षण हुन्छ । लाखेनाच उर्फ डाकस जात्राको आकर्षण पछि सयौं मान्छेहरुको घुँइचो लाग्ने जात्रामा गाईजात्रा, हिलेजात्रा ,ट्वाकलप्याखान (१६०० गोपीनीको नाच) ,भैरबकुमारीको जात्रा र कृष्णअष्टमी आदि लाखेनाच उर्फ डाकस भन्दा महत्वपूर्ण मानिन्छ ।

हामी त हेर्न जान्छांै तपाई पनि जाने होइन त ?

 फोटो: शिवजी प्रधान