आरोह अवरोह.....

माथी चढ्यो तल खुट्टा, तान्नेहरु धेरै यहाँ
अघिअघि बढ्यो छिर्का, हान्नेहरु धेरै यहाँ

मिहेनत नगरे भो, जागिर खान कसैले
सबै आफ्ना नातागोता, छान्नेहरु धेरै यहाँ

स्थान छैन सोझालाई , सबैजना टाठाबाठा
अरुभन्दा आफु ज्यादा, जान्नेहरू धेरै यहाँ

अरुसबै नराम्रा रे, भलादमी त आफुमात्रै
घुसखाई राम्रा नेता, ठान्नेहरु धेरै यहाँ

जनताको मानोखाई, कुर्सिमाथी बसीबसी
किन होला कालोपट्टि, बान्नेहरु धेरै यहाँ?

आफु राम्रो बने पुग्यो, देशको के मतलब ?
देशैलाई बाको पेवा, मान्नेहरु धेरै यहाँ 

 

 

कथा

        म आज के गर्दैछु - मेरो जीवनमा यस्तो असोचनीय परिवर्तन कसरी आयो - दोष शायद मेरै थियो होला । मलाई त थाहै थिएन, हाम्रो देश नेपालमा नेपालीहरु मात्र नभई त्यस भित्र पनि केबल जन्मकै आधारमा मात्र ठूला र साना मान्छेहरु पनि छन् भनेर । जसको स्थान उसको काम र व्यवहारको आधारमा नगरिएर ऊ जन्मेको गर्भको आधारमा तय गरिन्छ । यो अवैधानिक र अवैज्ञानिक प्रणाली आधुनिक नेपालमा अझै पनि विद्यमान छ भन्ने कुरो मलाई त पत्तै भएनछ । नेपालबाटै नर्सिङसम्मको अध्ययन काठमाडौंमै बसेर पढेको भए तापनि नेपालमा जातभातको छुवाछुतको अमानवीय चलन अझै पनि जिउँदो छ भन्ने कुरो मलाई त थाहै थिएन । मलाई आर्श्चर्य त यस कुरामा लाग्दछ की शिक्षित, सभ्य र आधुनिक भनाउँदो मेरै परिवार पनि यस अन्ध विभेदलाई हृदयदेखि नै अंगाल्छन् भनेर । किन उनीहरुले एक स्वस्थ, स्वच्छ अनि पढेलेखेको, सबल र सक्षम व्यक्तिलाई पनि आफ्नो ज्वाइँको रुपमा स्वीकार्न तयार भएनन् केबल उसको नामको पछाडि झुण्डिएको थरको कारण - यो प्रश्न मेरो मानसपटमा बारम्बार खेलिरहन्छ । 

बेलायतको मध्य लण्डन अवस्थित कलेजमा डिप्लोमा पढ्न गएको दिनदेखि नै कवि परियारसँग मेरो नियमित देखभेट हुन थालेको थियो । हँसिलो, सहयोगी र मिजासिलो स्वभावका कारण कक्षामा शिक्षकदेखि अन्य साथीहरु सबैका माझ ऊ अत्यन्तै प्रिय थियो । मैले कविलाई लिएर कुनै पनि रंगीन सपनाहरु बुन्न थालेको थिइन नि । त्यसबेला त मेरो एउटै लक्ष्य थियो कि जसरी पनि स्नातकोत्तर उतिर्ण  गरेपछि मात्र प्रेम र विवाहको बारेमा सोचौंला भन्ने । मेरा बुबा आमा र एक मात्र दिदीले पनि मलाई सदैव पढाइमा नै केन्द्रित रहने प्रेरणा दिनुहुन्थ्यो । तर विस्तारै मलाई पनि लण्डनको हावाले छुन थालेछ क्यारे । लण्डन गएको छ महिनाभित्रै आफूले चिनेका जति प्राय सबैजसो साथीहरु गर्लफ्रेण्ड र ब्वायफ्रेण्ड बनाई जोडी जोडीमा बाँधिइसकेका थिए । त्यस्तैमा मलाई मात्र एक्लै एक्लै रहन कठिनाइ महशूस हुँदै गएको थियो । विदेशको ठाउँमा आफ्नो भन्ने कोही नभएको र आफ्नो दुख सुख बाँड्नका लागि पनि मैले कसैको आवश्यकताको महशूस गरेको थिएँ । यसै वातावरणको प्रभावमा परेर हो या साँच्चै प्रेममा परेर हो, कविले एक दिन मलाई प्रेम प्रस्ताव राखेको थियो । कविले मरिहत्ते गरेर मेरो पछि लाग्न थालेको र आफूलाई पनि कसैको आवश्यकताको महशूस भएको अवस्थामा मैले उसको प्रस्तावलाई स्वीकारेको थिएँ । यसरी लण्डन पुगेको एक वर्षपनि पूरा नहुँदै म पनि कसैको प्रेममा परिसकेको थिएँ । केही समयपछि नै हामी दुवैजना सँगै बस्न थालेका थियौं । 

 गजल 

हाँसो दिई आफू आँसु, पिएको छु तिम्रो लागि

मैले ब्लग लेख्न सुरु गरेको पनि दुइबर्ष बितिसकेछ । सुरुसुरुमा धेरै कठिन प्रयास गरि जानीनजानी ब्लग चलाउन सुरुगरेको थिएँ मैले । ब्लगको मुहार राम्रो बनाउनको लागि मैले रातारात नसुतेर पनि बनाउने गर्थे । ती मेरा सुरुका दिनहरु सम्झदा अहिले यो मेरो ब्लगलाइ मेरो जिन्दगि भरिनै समय दिन्छु जस्तो लागेर आउँछ, जस्तो सुकै बाधाहरु आइपरेपनि । हेरौं अब कति सम्म अघि बढ्न सकुँला ?

लेख्ने कुराहरु धेरै छन् , तर यो बिदेशी व्यस्तताले गर्दा मैले चाहेर पनि ब्लगलाई त्यति धेरै समय दिन सकिरहेको छैन । फुर्सदको बेलामा केहि गजल, कविता, कथा, स्थान परिचय लगायतका सामाग्रीहरु लेखेर पस्कने गरेको छु । सायद मेरा यी रचनाहरु त्यति राम्रा त छैनन् होला तर पनि मैले लेख्ने काम भने छोड्न सक्दिन । त्यसैले निरन्तर लेखि रहने विश्वास दिलाउन चाहन्छु । 

धेरै समय बितिसकेपछि आफुलाई मन पर्ने यहि ब्लगको डिजाइनमा अलिकति चित्त बुझेन जस्तो महसुस भयो मलाई,  त्यसैले मैले मेरो ब्लगको डिजाइनमा केहि फेरबदल गर्ने कोसिस गरेकोछु । अनि ब्लगको टाईटल पनि परिबर्तन गरेर आरोह अवरोह राखेको छु । तपाईहरुलाई कस्तो लाग्यो मेरो यो नयाँ ब्लगको डिजाइन? के गर्दा राम्रो हुन्छ होला? सल्लाह सुझाब दिनुभयो भने म आभारी हुनेथिएँ । 

बाँकि अर्को भेटमा ........ 

 

 गजल 

कृष्ण के श्रेष्ठ"काल्स"

विश्वकप फुटबलमा ज्योतिसिको ठूलो चर्चा कमाएको अक्टोपस हामी नेपालीलाई फोटोमा देख्दा र भिडियोमा हेर्दा सम्म पनि घिन लागेर आउँछ । तर त्यहि देख्दै घिन लाग्दो समुद्री जीव अक्टोपस मान्छेहरुले खान्छ भन्ने कुरा सुन्दा तपाई हामीलाई अचम्म लाग्नु स्वोभाबिक नै हो । 

 हो, त्यहि अक्टोपस विश्वोका केहि देशहरु जापान, भुटान चिन लगायतका अन्य देशमा खाने गरिन्छ, विभिन्न परिकार बनाएर । यसको मासु खाने देशमा जापान पहिलो स्थानमा आउँछ । स्वास्थको लागि राम्रो हुन्छ भनेर जापानमा यसलाई आगोमा पोलेर (ताको याकि) तेलमा फ्राई गरेर(खारागे) अनि काँचै (सासिमी) को रुपमा पनि खाने गरिन्छ । 

 अक्टोपस हेर्दाखेरि जस्तो सुकै भएपनि आफैले खाईहेर्दा मिठै लागेको थियो मलाई । जापान आएको झन्डै ६ महिनापछी मैले चाख्ने मौका पाएको थिएँ, सासिमीको रुपमा । काँचै जस्तो देखिएपनि खाउँखाउँ लाग्ने बनाउने रहेछ एकचोटी खाएपछी सासिमी । यदि तपाइहरुपनि कुनै दिन जापानया अन्य कुनै देश जानुभयो भने अक्टोपसको मासु चाख्न नबिर्सनुहोला ..........