आरोह अवरोह.....

 
विकसित संसार आहा ! कति राम्रो
बिदेशी सरकार आहा ! कति राम्रो

देशको विकासमा सबैमिली लागिपर्ने  
जनताको विचार आहा ! कति राम्रो

हत्याहिंसा हैन विकास र सम्वृद्धिको
विहानी समाचार आहा ! कति राम्रो

जातभात छुवाछुत कसैलाई नगर्ने
समान व्यवहार आहा ! कति राम्रो

सेवा र सुबिधाले सम्पन्न शहरका      
ठूलाठूला बजार आहा ! कति राम्रो

       अन्तरास्ट्रिय नेपाल साहित्य समाज जापानको नियमित साहित्य श्रृङ्खलाको १३ औं  भाग जनावरी २५ मंगलबारका दिन जापानको सिनोकुबो स्थित खाजाघरमा भब्यताकाका साथ समपन्न भयो । अनेसास जापानका अध्यक्ष देनेश राज ज्ञवालीको सभापतित्व मा संचालन भएको कार्यक्रममा कार्यक्रम संचालन छक्कु उदासीले गर्नुभएको थियो । करिब ३ घण्टा सम्म संचालन भएको सो कार्यक्रममा २५  जनाजति जापानमा रहनुहुने नेपालीहरु, बिभिन्न अनलाइन मेडियामा कार्यरत पत्रकार, NRN जापान, लोक तान्त्रिक मन्च, थकाली समाज, समाचार साप्ताहिक, जनप्रगतिशील मन्च ,काभ्रेली समाज, जनजाती महासंघ लगायत अन्य संघ संघठन र साहित्यमा रुची राख्ने साहित्यकारहरुको  राम्रै उपस्थिति रहेकोथियो । कार्यक्रममा उपस्थित सम्पूर्णले आआफूमा रहेका साहित्यलाई कविता, गजल, गीत, प्यारोडी, हाइकु, कथा ,मुक्तक, चुटकिला क्यारिकेचरका मध्यमबाट प्रस्तुतगरि चिसो मौसममा खाजाघरको हल तताउनुभएको थियो ।

सबैका रचनाहरु उतिकै सुनुसुनु लाग्ने उत्कृस्ट र रमाइलो थियो र त बाचन हुदा हुदै पनि वाह वाह र ताली कार्यक्रमको अन्त्य सम्म पनि उतिकै गुन्जिरहेको थियो । कार्यक्रम को सुरुवात सुष्मा आमताको (हाइकु) बाट सुरु भइ, जीवन अर्यालका (गजल), कृष्ण के श्रेष्ठ "काल्स"का  (तीन गजल), भुपाल मान श्रेष्ठका (कविता) , पिताम्बरका (मुक्तक र गजल), सरद गौचनका (छन्दकविता) ,शरद गौचन का (मुक्तक) , श्रवन कुमार सत्यालका (जादु,क्यारिकेचर, चुटकिला), अरुण कुमार श्रेष्ठका (प्यारोडी गीत), छक्कु उदासीका (लघुकथा, कविता ) , तिलक मल्लका (गजल) र अन्त्यमा दिनेशराज ज्ञवालीका (गजल) लगायत सम्पूर्ण उपस्थित सदस्यहरुले आफ्नो रचना बाचन गरेर सुनाउनुभएको  थियो । रचना हरु कुनै देशप्रेमका थिए त कुनै प्रेमका त कुनै व्यंग्य थिए । कुनै कुनै रचनामा उपस्थित सबै मित्र हरु भाबुक पनि हुनुभएका थिए भने कुनै मा मरिमरि हस्नुभएको थियो । 

समग्रमा हेर्दा सम्पूर्ण कार्यक्रम रमाइलो भएको थियो र सफल पनि , मन्तव्यका क्रममा अध्यक्ष दिनेश राज ज्ञवालीले छिटै जापानब्यापी कविता प्रतियोगिता गरिने पनि बताउनुभयो र अझै कार्यक्रमलाई आगामी दिनहरुमा सुधार गर्दै लैजाने , र नयाँनयाँ  साहित्यिक अनुहारको खोजि गर्ने कुरा पनि बताउनुभयो । साथै कार्यक्रम समिक्षक भुषण घिमिरे र तिलक मल्ल भन्दै हुनुहुन्थ्यो पहिलेका कार्यक्रमहरु प्राय कविता मै सिमित हुन्थे तर आजको कार्यक्रममा नयाँ आजि(स्वाद) पाइयो भन्दै हुनुहुन्थ्यो मुसुमुसु हाँसेर ।

कार्यक्रमका केहि झलकहरु :





फोटो स्रोत: नेपालजापान डटकम

भ्रस्टचार चलिराछ अझैपनि नेपालमा
टुकीबत्ति बलिराछ अझैपनि नेपालमा

खाननपाई खोलेफाडो गरिब जनताहरु
भोकभोकै ढलिराछ अझैपनि नेपालमा

देशको दुर्दशा देखि निराशा र रोदनले
नेपालीमन जलिराछ अझैपनि नेपालमा

देशको विकासगर्छु भन्ने नेता भनाउदा
बिनाकाम थलिराछ अझैपनि नेपालमा

कुर्सि पाउनलाई आन्दोलनमा अघिअघि
सिधासाधा दलिराछ अझैपनि नेपालमा

नर्सिङ होमको शैयामा बसेर काल कुर्नु नै अब चार्लीको दिनचर्या बनेको छ । हुन त उसको वास्तविक नाम चार्ल्स हो तर उसका परिवार, नातेदार तथा साथीहरु सबै मायाँले उसलाई चार्ली भनेर नै बोलाउने गर्दछन् । नर्सिङ होमका सबै कर्मचारीहरु पनि  उसलाई चार्ली नै भनेर बोलाउने गर्छन् । नर्सिङ होममा भर्ना भएदेखि नै ऊ बोल्न सक्दैनथ्यो । मस्तिष्क सम्बन्धी जटिल रोगका कारण चार्लीले आफ्नो बोल्ने र बुझ्ने सामर्थ्य गुमाएको थियो । त्यसो त उसको व्यक्तिगत फाइलमा पनि विगत ५ वर्षा विस्तार विस्तार गर्दै अन्ततः उसले आफ्नो सम्पुर्ण वाक् क्षमता गुमाउन पुगेको विवरण उल्लेख थियो । शुरुमा यस नर्सिङ होममा भर्ना हुँदा चार्लीको बानी व्यवहार पनि अन्य बिरामीहरुको जस्तै सामान्य लाग्दथ्यो । उसका दुइवटै आँखाहरु हृमेशा बन्द नै रहने गथ्र्यो भने संचारको लागि सांकेतिक भाषाको प्रयोग गर्दथ्यो त्यो पनि अत्ति नै अनिवार्य भए मात्रै । नत्र त ऊ सधैं चुपचाप नै रहने गर्दथ्यो । अन्य बिरामीहरु प्रायजसो समय टिभी हेरेर या रेडियो, गीत सुनेर बस्थे भने चार्ली भने सुनसान र एकान्तमा नै बस्न रुचाउँथ्यो । रेडियो, टिभी खोलेकी रिसाइहाल्थ्यो ।

चार्ली आएको दुइ महिना पनि पूरा नबित्दै नर्सिङ होमका प्राय सबैजसो नयाँ कर्मचारीहरु उसको कोठामा जान डराउन थाले । तिनीहरु कसैलाई चार्लीको कोठामा जानु परेकी केही बहाना बनाएर अन्तैतिर लागिहाल्थे । त्यस अवस्थामा अलि पुरानो कर्मचारी भएको नाताले म नै धेरैपटक चार्लीसँग जानुपर्ने भयो । त्यस क्रममा मैले के कुरा थाहा पाएँ भने चार्ली उसको कोठामा कोही आएको पटक्कै मन नपराउने र कोही उसको नजिक गएकी रिसाएर हात खुट्टा जे पायो त्यसैले हिर्काउने गर्दथ्यो । उसको अनुहार र हाउभाउ देख्दा जोसुकैलाई पनि उसको नजिक पर्न डर लाग्ने गर्दथ्यो । त्यसो त मैले पनि कैयौं पटक उसको लात र मुड्कीको शिकार हुनुपरेको थियो । तर पनि उसको रोगै त्यस्तो हो भनेर म धैर्यपुर्बक  उसकोमा जाने गर्दथें । म उसले बुझ्दैन भन्ने जानकारी भए पनि उसँग कुरा गर्दै र आफूले के गर्न लागेको उसलाई जानकारी दिंदै आफ्नो काम गर्थें । बिस्तारै चार्लीले मप्रतिको अत्याचार कम गर्दै जान थालेको थियो ।

 गजल 

 भिडियो गजल 

कृष्ण के श्रेष्ठ "काल्स"

 गजल 

 सगुन श्रेष्ठ 

 गजल 

कृष्ण के श्रेष्ठ"काल्स"

कथा 

 

अनिता श्रेष्ठ 'अर्पिता'

उन्केा जीवन कति संर्घष्ाको थियो । विहान खाए पछि वेलुका खान सजिलै पुग्दैनथ्यो । सानोमा उनी चार वर्षहुँदा वुवाकेा मृत्यु भएको थियो  भने ५ वर्षहुदा ठूलो वुवाको मृत्यु, ६ वर्षहुदा माइली फुपुको, ७ वर्षहुदा कान्छि फुपुको मृत्यु । प्रत्येक वर्षसबैजना क्रमैसँग मरेकेाले उन्लाई गाउँले सवैले अलच्छिनीको संकेत दिएका थिए । तर्सथ उन्केा नातेदारहरु सवैले भेटेकी टाउकेामा कुटेर अलच्छिनी तिमी अनुहार नदेखाऊ भन्थे । उनलाई भेटेकी सवैले अलच्छिनी नै भन्थे । धारामा पानी लिन जाँदा पनि कसैले उनकेा अनुहार हेर्दैनथे । सवैको टाउको खाने हाम्रा पनि टाउको खालास् भन्थे । त्यसैले धारामा पानी लिन जाँदा पनि मुख छोपेर  सबैले पानी थापेपछि मात्र अन्तिममा पानी थाप्थी । घरमा पानी ल्याउन ढिलो भयो, फेरि कता खेल्न गयो भनेर हजुर आमा, आमा र भाइ मिलेर भर्‍यागंमा वाँधेर पाता फर्काएर दुईवटा हात वाँधेर सिस्नु र पानीले  कुट्थे । उनको भाई जन्मेको एक वर्षहुँदा सवैकेा मृत्यु भएको थियो तर दोष जति सवै अलच्छिनीलाई गएको थियो । त्यसमा त भाई अलच्छिन हुनुपर्ने होइन र - तर कसरी उनी भइन् - स्कुलमा पनि सवैले उनलाई अलच्छिनी भनेर बोलाउँथे । तर्सथ उनकेा नाम नै स्कुलमा अलच्छिनीको रुपमा दर्ता भयो । 

 गजल 

 कृष्ण के श्रेष्ठ "काल्स"

 कृष्ण के श्रेष्ठ "काल्स"

यो बिश्वास भन्ने कुरा पनि सारै अनौठोको हुदो रहेछ अनि फरक फरक पनि । मान्छेको बाहिरी रुप मात्र हेरेर कोहि कसैलाई पनि बिश्वास गर्ननै नमिल्ने । अलि सोझो अनि इमानदार देखिने व्यक्ति लाई बिश्वास गर्यो भने उसलेनै विश्वासघात गरिदिन्छ । 

अब प्रसंग वदलौं, हाम्रो नेपालमा बलियो सटर अनि बलियो २-४ वटा ताल्चा लगाएर बन्द गरिएको पसलका सामान, पैसा आदि चोरी हुन्छन । न कुनै सरकारी सुरक्षा ब्यवस्था छ ? न त  कोही कसैको पनि  बिश्वास छ ? जति सुकै बलियो चाबि लगाएपनि फोरेरै छाड़छन चोरहरुले ।